De tiet wurt ummer gèkker.
De wèljt sjteit oppe kop.
Waat is versjil in laeftiet?
Wae let dao noe noch op?
Zoo waore twee gezinne,
‘ne witman mët de zoon.
Ut anger waas ei witvrou,
mët häör dochter, wonjersjoon.
Die veiër gonge saame
nao woo me danse koosj
an dao is doe de eelénj,
die ich hie besjrief, begoosj.
De vaader, dae zuut alles
in moodesj leive kénjt,
terwiel de mam, geluif mich,
de zoon zoo Sjattich vënjt.
Die koppels gonge trouë,
dat is mooderne tiet.
Jao, de wèljt wurt ummer gèkker;
verhautinge zeen kwiet!
Door dit gekruuste trouë,
geer zeet wie zoogèt kan,
wurt vaader plots de sjoonzoon,
van zien vrou's-moodesj man!
Tegeliek wurt hae de vaader
van de mooder van zien vrou!
Noe gaot mèh aeve dénke,
waat ich hiemët zegge wou.
De vaader van de mooder
wurt toch GROOTVAADER genuimp.
Hae wurt ziene EIGE OPA!
Wae hau dat ootsj gedruimp.
Ich wil uch neit vertélle,
wie éns de toesjtanjt is,
wènt in ei van die gezinne
ouch noch ei kénjt gebaore is!